เป็นเรื่องเป็นราว

posted on 02 Jun 2009 21:00 by thenextdoor  in AboutMe
 
คันไม้คันมือคิดถึง Exteen โผล่หัวมาเหมือนสวรรค์สร้าง

ได้เวลาพอดิบพอดี เค้ามีของเล่นกัน

รีบอ่านให้ไว รีบศึกษาให้เข้าใจ

แล้วโดดลงร่วมวงด่วน เสร็จโจร!!!

เป็นวิธีการทำให้เราบ้าเขียนขึ้นมาได้อีกครั้งเพราะเราบ้าเล่น

และอยากเห็นต้นไม้โตเท่าฟ้า

บล็อกบ่นบ้าวันนี้อัพเดทความเร็วลม

น่าจะราวมากมากน๊อท ลมกลางทุ่ง

นั่งอยู่ในเพิงไม้ไผ่กับลูกค้าหนึ่งคน

เน็ตบุ๊คหนึ่งตั้ว โน๊ตบุ๊ตหนึ่งตัว

มะกะโรนีหนึ่งจาน กับ โกโก้เย็น

แล้ววงแตกกระเจิง ผมเสียวฟ้าลง ถอดปลั๊กเครื่องแล้วเก็บอุปกรณ์ด่วน

คุณลูกค้านั่งเล่นต่อเฉ๊ยยยย

สรุปแล้วฝนตกมาราวสองห่าได้ อ้อ หวังว่าคงไม่โดนแบนคำว่า ห่ า

เพราะในที่นี้เป็นหน่วยวัดปริมาณน้ำฝนนะครับ

หวังว่าต้นไม้เราจะโตหลังจากได้น้ำของคนอ่าน :p

อ้อ รดน้ำเกินหนึ่งรอบผิดกฎไหมครับ


แคนโต้หมายเลขเจ็ด

posted on 01 Jun 2009 20:26 by thenextdoor  in Canto

 

 

 

 

นกไร้ขาขยับปีก

โผผินบินผ่านฟ้า

ไร้จุดหมายไร้ทิศทาง



Free bird blows the wings

flying through the sky

no drift not bearings

 
 
 
 
 
 
 
 

 

ในรอยจำ*

posted on 01 Jun 2009 00:17 by thenextdoor  in pieceable

 

 

ยังจำได้ไหม .. นานแค่ไหนแล้วนับตั้งแต่ใครคนหนึ่งจากไป

มือที่เกาะเกี่ยว น้ำเสียงที่อบอุ่น ..

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่เคยได้สัมผัส

ในรอยจำของเรามักมีเรื่องราวแบบนี้ตกค้างอยู่

เหมือนตะกอนในแก้วน้ำใส ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยสายตา

.. แต่ มี ..

 

 


นานแค่ไหนแล้วที่เราเลือกที่จะเดินออกมา จากชีวิตใครสักคน

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม

บางครั้ง ผมอยากรู้ ตัวเราเองจะเคยเป็นตะกอนในแก้วน้ำใสของใครบ้างไหม?

ถ้าความรักเป็นเรื่องส่วนบุคคล ความเจ็บปวดก็เป็นเช่นเดียวกันนั้น

ในขณะที่เราเดินจูงมือใครคนหนึ่งเพื่อเคียงข้างกันไป

จะมีบ้างไหมในบางเวลา ที่อีกฝ่ายเจ็บปวด

เหมือนสิ่งที่อยู่ใกล้กัน ย่อมกระทบกันได้ตลอดเวลา

แต่นั่นจะทำให้เราเหลือรอยจำระหว่างกันใช่ไหม?

มนุษย์เป็นสัตว์โลกที่แปลกที่สุดเผ่าพันธุ์หนึ่ง

เราอยากรักมากกว่าที่จะอยากถูกรัก

ทั้งทั้งที่เราเองก็ต่างรู้ดีอยู่แก่ใจ

การถูกรัก ย่อมเจ็บปวดน้อยกว่าเป็นฝ่ายรักข้างเดียว

หรือที่สุดแล้ว .. ความเจ็บปวดก็หอมหวาน ..

เมื่อเราเจ็บปวด จะมีคนมองเห็นเราชัดเจนขึ้น

ครอบครัวเรา เพื่อนฝูงเรา จะเอาใจใส่ คอยระมัดระวังความรู้สึกของเราเป็นพิเศษ

มากกว่าในอัตราปกติธรรมดา


หลายครั้ง ผมเคยเชื่อว่า เราเจ็บปวดน้อยกว่าที่เรารู้สึกจริงจริง

เราอกหัก เราเสียใจ เราเจ็บปวด เป็นเรื่องปกติ

เมื่อมีคนคอยดูแล เอาใจใส่ บางครั้งเรากลับหลงวนอยู่ในความปลอดภัยนั้น

จนไม่อยากที่จะก้าวเดินออกจากเรื่องราว ..

คร่ำครวญอยู่ในความหวาน ความขม

จมอยู่ในความเจ็บปวดนานกว่าปกติ ..


กาลเวลาเป็นอุปกรณ์ช่วยชีวิตที่ดีที่สุด

ภาพเหตุการณ์ ความรู้สึก จะพร่าเลือนไปตามกาลเวลา

ยิ่งถ้าเราปล่อยให้มันผ่านไป โดยไม่นึกย้อนทวนมากนัก

ความเจ็บปวดก็จะจางหายไปเร็วมากขึ้น

ตะกอนใสเพียงใดก็จะต้องจมลงสู่ก้นแก้วเสมอ

 

 

 

 

 

อย่ากักขังใครไว้ในรอยจำ .. นานเกินไป ..

เพราะนั่นหมายถึง เรา กัก ขัง ตัว เรา เอง ..

 

 

 

 

 

เรื่องธรรมดา

posted on 01 Jun 2009 00:16 by thenextdoor  in pieceable

 

 

 

สายฝนโปรยเหนือทุ่งข้าว

เม็ดฝนทยอยลงชะล้างฝุ่นสีแดงคราบไคลบนใบอ่อน

ยอดเรียวโบกสบัดตามแรงลมบิดใบร่าเริงรับหยาดน้ำ

"เรารอเธอเพื่อจะเติบโต"

เม็ดฝนซึมลงบนดินโคลนที่กำลังเหือดแห้ง

ตะวันดูงุนงงต่อการจะฉาดฉาย จึงยอมที่จะอ่อนแสงลง

แมงเม่าตัวผอมที่พากันออกบินเริงร่ารับฝนแรกของฤดู

จบชีวิตลงบนพื้นคอนกรีต หลังจากปีกบางเปียกชุ่ม

หมดแรงต่อต้านกับกระแสน้ำ ไหลลงสู่พื้นดินและหลับไหลใต้กอหญ้า

ชีวิตหนึ่งจบลงตามวัฎจักร เกิดเพื่อดำรงเผ่าพันธุ์ และ ตาย

ที่ยังแข็งแรงก็บินเข้าหลบใต้ชานเรือน

สันชาติญาณ สอนให้เอาตัวรอด ..

ทุกชีวิตก็เป็นแบบนี้ ต่างมีสิทธิ ดิ้นรน เพื่ออยู่รอด

เม็ดฝนที่ปรานีต่อทุ่งข้าว เป็นความชุ่มชื่นของแผ่นดิน

ขณะเดียวกัน ก็เป็นเพชรฆาตคร่าชีวิตแมงเม่าตัวน้อย

ของบางอย่างยังประโยชน์ต่อของบางอย่าง

เราอาจเป็นเม็ดฝนที่ชุ่มใจของต้นข้าว .. ต่อใครบางคน

และอาจเป็นเม็ดฝนที่ผลาญใจแมงเม่า .. ต่อใครอีกบางคน

โดยที่เรา ตัวเราเอง ก็คือเม็ดฝน .. เราไม่ได้เปลี่ยนแปลง ..

เม็ดฝนเปลี่ยนไม่ได้ ..

ต้นข้าวเปลี่ยนไม่ได้ ..

และแมงเม่าก็เปลี่ยนไม่ได้ ..

เรื่องราวหลายอย่าง สรุปไม่ได้ทั้งเรื่องความผิด - ถูก และเหตุผล

ต่างเป็นวัฎจักรและตัวตน และต่างต้องเผชิญ เมื่อพบเจอ ..


บางครั้งการดำเนินชีวตก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงการทำร้าย ..

การเดินบนถนนหนทางที่พยายามหลีกเลี่ยงการเหยียบทับซากดอกไม้

หลีกเลี่ยงการเหยียบทับต้นไม้ใบหญ้า ..

.. เดินยากเย็นยิ่ง .. หรือเกือบจะเป็นไปไม่ได้ ..

.. หรือมีใครเคยทำได้ .. หรือมีใครไม่เคยทำร้าย .. ใคร

ผมกำลังคิดถึงการทำร้ายด้วยความเมตตา เหมือนดังเช่นเรื่อง "พ่อแม่รังแกฉัน"

เป็นเรื่องเดียว เป็นอารมณ์เดียวของมนุษย์ ที่ .. ยาก จะตัดขาด

ยาก .. ที่จะเห็นใครเดินผ่าน โดยไม่เหลียวหลัง

.. รักใคร่ใยดี ..

เหมือนคนบนฟ้า ขยำชีวิตขมวดปมไว้มากมาย

แล้วขว้างลงมาจากบนฟ้า เพื่อให้กระจัดกระจาย กำเนิดก่อเกิดมาหลากหลายชีวิต

เพื่อให้มาพัวพัน รัดเกลียว เป็นวงต่อสาย

เพื่อตามหา เพื่อพบเจอ เจ็บปวด และสุขสม .. ตามวาระ

และเพื่อให้ได้จับจูงกันไปตามเส้นทาง .. สายชีวิต

 

 

 

Canto 5

posted on 01 Jun 2009 00:14 by thenextdoor  in Canto

 

 

สิ่งที่ยังไม่ได้มา


งดงาม


ไร้ที่ติ